China's lange arm heeft een legaal vernisje / Rubriek In de wereld, Aan de grens

De Partij treedt op tegen mensen en organisaties in het buitenland die ‘verdeeldheid zaaien’.

-----------------------------------

Beijing – De Chinese Communistische Partij houdt niet van critici, en nog minder van actievoerders tegen de gedwongen assimilatie van etnische minderheden. Als ze vluchten naar het buitenland, maken ze vaak kennis met China’s lange arm.
Op deze transnationale repressie heeft de nieuwe ‘Wet ter bevordering van etnische eenheid en vooruitgang’ op 1 juli een legaal vernisje aangebracht.
Volgens traditionele Chinese opvattingen is er niets mis met die internationale vervolging. De keizer, tegenwoordig vermomd als partijleider, heerst immers als hemelzoon over tianxia, alles wat onder de hemel is. Over heel de wereld dus.
Chinezen zullen altijd Chinees blijven, zelfs als ze al generaties in het buitenland wonen. Daarom blijven ze onderworpen aan de keizer. Hij is de verpersoonlijking van China zelf. Wie tegen hem in opstand komt, pleegt landverraad en moet zwaar worden gestraft, waar ter wereld hij zich ook bevindt.
China heeft officieel 56 bevolkingsgroepen. Eén daarvan, de Han, omvat 91 procent van het totale inwonertal.
De nieuwe wet staat vol hoogdravende woorden. Maar ze gaat uit van de historische leugen dat China cultureel homogeen is, terwijl het land een product is van koloniale expansie, vooral onder de laatste keizersdynastie, de Qing. De wet komt neer op culturele genocide op de minderheden die niet geassimileerd willen worden, vooral Tibetanen, Oeigoeren en Mongoliërs.
De nieuwe wet beperkt zich niet tot China. In een van de wetsartikelen kent de staat, dat wil zeggen de Partij, zichzelf het recht toe om op te treden tegen personen en organisaties in het buitenland die de ‘etnische eenheid en vooruitgang’ ondermijnen of ‘etnische verdeeldheid’ zaaien. Bijvoorbeeld door te pleiten voor onafhankelijkheid, of te protesteren tegen de vernietiging van hun taal en cultuur. Vluchtelingen die dat doen, riskeren intimidatie, mishandeling en, bij een eventueel bezoek aan China, arrestatie. Een effectief middel om hen tot zwijgen te brengen is het bedreigen of oppakken van hun familieleden in China.
Lang voordat deze praktijken werden gelegaliseerd, bestonden ze al. Een van de vele gevallen betreft een naar Nederland gevluchte Oeigoer, Abdurehim Gheni Uyghur. Tijdens een Chinese nieuwjaarsviering in februari in het Haagse stadhuis werd hij mishandeld en bedreigd door Chinese veiligheidsagenten.