Het 'Hierp hiep hoera' voor Trump verstomt snel / De Brug


Wat een immense opluchting moet de verkiezing van Donald Trump zijn geweest voor Benjamin Netanjahoe. Eindelijk was hij af van de verschrikkelijke Barack Obama. De angst voor een overwinning van de minstens even verschrikkelijke Hillary Clinton was geweken. En eindelijk had Netanjahoes warme liefde voor de Republikeinen en voor Republikeinse financiers als Sheldon Adelson, die ook zijn eigen grote geldschieters zijn, vrucht gedragen. Niet voor niets had hij altijd kandidaten van de Republikeinse Partij gesteund, en omgekeerd. Niet voor niets had hij in het Amerikaanse Congres de vloer aangeveegd met Obama’s plannen om een deal met Iran te sluiten over het terugschroeven van het nucleaire programma. Eindelijk had Israël de beste Amerikaanse president gekregen die het zich wensen kon.
Tijdens zijn campagne had Trump zijn oneliners ook op Israël losgelaten. Hij riep zich uit tot Israels grootste vriend ooit, wat nogal ongeloofwaardig klonk uit de mond van iemand die de steun heeft van antisemieten en de Ku Klux Klan. Trump onderbouwde zijn claim door zijn dochter Ivanka en zijn schoonzoon, de jonge vastgoedmagnaat Jared Kushner, in te zetten. Ivanka heeft omwille van haar orthodox-joodse man het joodse geloof omhelsd. Trump beloofde de Amerikaanse ambassade direct na zijn ambtsaanvaarding over te brengen naar Jeruzalem, wat inhield dat hij Jeruzalem zou erkennen als de hoofdstad van Israel. Ook zijn belofte dat hij de deal met Iran zou herroepen klonk rechts Israël als muziek in de oren. Zijn verzekering dat hij in Israëlisch-Palestijnse onderhandelingen neutraal zou zijn en dat Israël enige concessies zou moeten doen werd in de overwinningsroes nagenoeg vergeten.
Een van de eerste Israëlische politici die Trump met zijn verkiezingszege feliciteerde was minister van Onderwijs Naftali Bennett, leider van de extreem-rechtse partij van religieuze kolonisten Habajit Hajehoedi (Het Joodse Huis). Die overwinning zag hij als dé gelegenheid om definitief het zoeken naar een tweestatenoplossing te staken. ‘De tijd van de Palestijnse staat is voorbij’, juichte Bennett. Hij eist legalisering van alle nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, gevolgd door de annexatie van het grootste deel, bekend als Zone C. Rechtse Israëliers, de kolonisten voorop, lieten hun euforie de vrije teugel. Er zouden nu onbeperkt nederzettingen worden gebouwd, de tweestatenoplossing was eindelijk van de baan, binnenkort zou Israël eindelijk zijn bijbelse omvang hebben bereikt van de zee tot de rivier, en voor alles wat de Israëlische regering zou doen, zou in Washington luid applaus opklinken.
Vraag aan zomaar een paar Israëliërs wat de verkiezing van Trump voor hun land betekent, en je krijgt andere antwoorden. ‘Trump is de messias’, zegt een orthodoxe man zonder blikken of blozen. ‘Hij gaat het goddelijke karwei van 1967 afmaken. Judea en Samaria komen weer bij Israël. Trumps overwinning is een wonder.’ Een ander schort liever zijn oordeel op totdat Trump met daden komt. Een derde zegt dat zijn mening er niet toe doet ‘omdat Israël volledig afhangt van Amerika, of we Trump nu leuk vinden of niet.’ De projectontwikkelaar Johny gaf zijn mening op zijn manier. Hij behing een van zijn bouwprojecten in Jeruzalem met Amerikaanse vlaggen en een reusachtige spandoek met daarop de tekst: ‘President Trump, Mazeltov met uw beslissing uw ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem’. De zakenman zette er alvast zijn eigen telefoonnummer bij.
De euforie bereikte nog grotere hoogten toen bekend werd wie Trump als ambassadeur naar Israël wilde sturen: zijn eigen onroerend-goed-advocaat. Deze David Friedman is een groot propagandist van de nederzettingen en voorzitter van een Amerikaanse organisatie die de nederzetting Bet El financieel steunt. De ambassade, vindt hij, moet